Poleski Park Narodowy

Poleski Park Narodowy


Poleski Park Narodowy został utworzony w 1990 roku w celu ochrony unikalnych ekosystemów wodno-torfowiskowych Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, położonego w zachodniej części Polesia. Powierzchnia parku wynosi niespełna 10000 ha, mimo to jego obszar charakteryzuje się niezwykłym bogactwem i różnorodnością przyrody.

Tym co wyróżnia Poleski PN spośród innych parków narodowych w Polsce są rozległe torfowiska przejściowe (nazywane tu także spleją) tworzące się wokół zarastających jezior. Nagromadzenie rzadkich gatunków flory sprawia, że park jest osobliwością w skali kontynentu. Wśród występujących tu ok. 1000 gatunków roślin naczyniowych aż 170 to gatunki rzadkie. Należą do nich relikty epoki lodowcowej takie jak rosiczka długolistna, kosaciec syberyjski czy karłowate sosny, wierzby i brzozy, stanowiące namiastkę europejskiej tundry i lasotundry. Spotkamy tu również relikty atlantyckie, a także rośliny stepowe i górskie. Na uwagę zasługuje fakt, iż na terenie parku występuje aż 8 gatunków roślin mięsożernych. Równie interesujący jest świat zwierząt. Poleski PN oraz pobliskie Lasy Sobiborskie stanowią największą ostoję żółwia błotnego w Polsce. Tereny parku to także świetne miejsce dla ornitologów. Stwierdzono tu występowanie aż 194 gatunków ptaków. Wśród nich na szczególną uwagę zasługuje żuraw, największy ptak w Polsce, będący symbolem Poleskiego PN. Prawdziwym rarytasem ornitologicznym jest jednak wodniczka – gatunek zagrożony wyginięciem w skali globalnej. Podglądanie ptaków ułatwiają turystom wieże widokowe i schrony obserwacyjne. Największym występującym tu zwierzęciem jest łoś, którego zagęszczenie na terenie parku jest najwyższym w Polsce.

Poleski Park Narodowy to także wyjątkowa spuścizna kulturowa w postaci starych, drewnianych chałup, plecionych płotów, żurawi przy studniach czy drewnianych budynków sakralnych. Warto odwiedzić Ośrodek Dydaktyczno-Muzealny w Załuczu Starym, prezentujące dziedzictwo kulturowe i przyrodnicze Polesia Zachodniego.

Więcej informacji…

Roztoczański Park Narodowy

Roztoczański Park Narodowy


Utworzony został w 1974 roku i jest najstarszym tego typu obszarem chronionym w Regionie Lubelskim. Początki ochrony na tym terenie sięgają końca XVI wieku, kiedy to kanclerz Jan Zamoyski utworzył w ramach Ordynacji Zamoyskiej rezerwat o nazwie „Zwierzyniec”. Trzymano tu jelenie, dziki, wilki, rysie, żbiki i tarpany. Dziś symbolem Parku jest potomek tarpana – konik polski, którego ostoja znajduje się na jego terenie. 92% powierzchni Parku zajmują lasy. Do najcenniejszych zespołów leśnych należą bór jodłowy i buczyna karpacka.

Swoją unikalność Roztocze, a więc i Park, zawdzięcza licznym procesom jakie zachodziły tutaj na przestrzeni dziejów. To właśnie one odcisnęły swoje piętno na organizmach zasiedlających ten teren. Specyficzny klimat Roztocza, przeplatanie się ciepłych i zimnych mas powietrza, zadecydowały o charakterze wykształconej tu szaty roślinnej. Ona z kolei stworzyła odpowiednie siedlisko dające ogromne możliwości rozwojowe dla różnych grup systematycznych zwierząt.Flora Parku jest bogata i różnorodna. Spośród 750 gatunków roślin około 100 to rośliny rzadkie a 40 jest objętych ochroną prawną (m.in. czosnek niedźwiedzi, zawilec wielkokwiatowy, rosiczki, storczyki). Równie bogata jest fauna. Występują tu wszystkie typowe zwierzęta leśne – jeleń, dzik, lis, ryś, borsuk, kuna, a nad wodami bóbr i wydra. Okresowo można spotkać łosia. Spośród ok. 200 gatunków ptaków większość regularnie gnieździ się na terenie Parku – m.in. orlik krzykliwy, trzmielojad, dzięcioł białogrzbiety.

Będąc w Parku należy się udać do Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego, gdzie czekają na turystów wystawy przyrodnicze i artystyczne, wycieczki z przewodnikiem, projekcje filmów przyrodniczych oraz zajęcia dydaktyczne dla dzieci i młodzieży.

Więcej informacji…

Moja trasa

Funkcja „Moja trasa” pozwoli Ci w prosty i wygodny sposób zaplanować pobyt w Lublinie. Kliknij i dowiedz się więcej.